URTAROAK
Artikulu honetan, politika hezigarri zuzenduen egungo egoera aztertzen da eskoletako IKTeen sarrerari dagokionez. Espainiako zortzi autonomia erkidegoetatik (Andaluzia, Kanariak, Katalunia, Extremadura, Madril, Valenzia, Euskal Herria eta Asturia) prozesu bultzatuaren ondorioz Eskola 2.0 Programa honek indarra izan zuen 2009-2012 urteetan eta 1:1 modeloari erantzun zion, hau da, ordenagailu bat ikasle bakoitzarako. Analisi hau hurrengo galderetatik gidatu zen: Ze efektu daude esperientzien politika hezigarriez 1:1 modeloan? Ze proiektu edo programa berri daude autonomi erkidegoetako hezkuntza-sistemetan?
IKTetako politika berriek, ekolako geletan tabletak eta ordenagailuak sartzera bideratzen dira, testu-liburuen plataformak ordezkatuz hodeietan portalak sortuz.
Faltan bota da, estatu mailan koordinatutako IKT- ko progama bat egotea, eskola 2.0 programa esperentzia izan zen bezala.
Espainako 1:1 modeloren politika. Eskola 2.0 programa (2009-2012)
Politika hauek “1:1 modeloa” sortu zuten, hau da, ikasle bakoitzeko ordenagailu bat. Politika hau herrialde garatuenek bultzatu zituzten.
Aldi berean, Massachusetts Institute of Technologyk, OLPC (One Laptot per Child) proiektua bultzatu zuen, non ikasle bakoitzari ordenagailu merke bat ematen zitzaion.
Beste alde batetik “Plan Ceibal” izeneko plan bat hasi zen Uruguain, gaur egun jarraitzen duenak, zeina nazioarteko esperientziarik ezagunena den, izan ere etapa bakoitzeko ikasle guztiek bere ordenagailu pertsonala izatea lortu duten.
Europar Batasunak, bere barnean dauden herrialde guztietan eskoletan teknologiak barneratzea finantziatu zuen, eta politika hauek European Schoolnetek bultzatu zituen.
Espainian, 1:1 proiektuak iraupen laburra izan zuen. Espainiar Gobernuak 2009-2012 urteetan zabaldu zuen, eta hasiera batean 200 milioi euroko presupuestoa izan zuen. Hasiera batean Lehen Hezkuntzako 5. eta 6. mailari gidatua, nahiz eta Katalunia eta Extremaduran DBHko lehenengo mailei zuzendu.
Baina 2011an, PP gobernuan sartu zenean Eskola 2.0 Programa ezabatu egin zen.
Autonomia erkidegoko eredua eskola 2.0 programa bukatu ondoren, IKT-ko hezkuntza politika egoeretan (2012-2014)
Ze efektu ikusten dira erantzun bezala gaur egun eskola 2.0 eta erkidego autonomo bakoitzeko beste IKT-ko politiketan? Zein da gaur egingo egoera hezkuntza teknologiaren politiketan? Zeintzuk dira gaur egun bultzatzen diren akzioak/programak? Hauek dira artikulua erantzuten saiatzen dituen galderak.
Aurkezten dugun analisia, zortzi kasutan xedatzen da: sei, 1:1 modelo ezarri zituztenak, <<Eskola 2.0>> izendatu zituztenak (zehazki Andaluzia, Asturias, Katalunia, Kanariak, Extremadura eta Euskal Herria dira) eta beste bi, hauek IKT-ko beste politika bat garatu zuten, hau da, Madril eta Valentzia.
Jarraian, gaur egungo Euskal Herriko egoera aurkezten da, IKT-ko hezigarri politikoaren Eskola 2.0 desagertu ondoren:
Euskal Herria
Nahiz eta azken aldaketa politikotik hona Euskal Autonomi Erkidegoan “Eskola 2.0” programa amaitzeko saiakera asko egon, esan beharra dago programa honek irakasleen formakuntza asko dinamizatzeko baliagarria izan dela.
"Eskola 2.0" tik geratu den ondorio nagusi bat, gela barneko aldaketa metodologiko baten beharra izan da, ez bakarrik teknologia digitalen integrazioari dagokion estrategietan, baizik eta aldaketa baten beharra duen eskola bat bezala.
Eskolen parte hartzea "Eskola 2.0" programan, aukera paregabe bat izan da irakasleen lanari buruzko gogoeta egiteko.
“Eskola 2.0” programak irakasleentzako erronka bat izan zen, eta konpetentzia digitaletan formakuntza baten beharra eskatu zuen, honi “Formazio 2.0” deitu zitzaion.
Eskolen parte hartzea proiektu honetan paper oso garrantzitsua bete izan du, horien adibide bat “Pelutxe Proiektua” izan da, Haur Hezkuntzako ikasleei gidatua, eta eskoletan esku zabalik onartu izan dena.
Beste proiektu batzuen adibide “Gure herrietan”, “kosmodisea”, “Ni kazetari” eta “Klik eta Klik” dira.
Ondorioak
Momentu honetan Aurrera eramaten ari diren IKTak ulertu ahal izateko Espainia mailan, kontuan izan behar dira ere Espainiar Gobernuko Hezkuntza Ministerioak gai honekiko aurrera eramaten dituen ekintzak, laburki azalduta, hurrengoko hauek:
-
Ez da Eskola 2.0 Programari alternatibarik existitzen non Autonomi Erkidegoen arteko IKTen barneraketa eskoletara koordinaketara bideratuta dauden.
-
Material didaktiko tradizionalei gidatutako subentzio maila asko gutxitu da (testu liburuak adibidez) eta ia ia guztiz ezabatuak material teknologikoei gidatutako errekurtsoak.
-
Eskola testuinguruan erabiltzeko plataforma digital pribatuen eratze eta zabaltzea bultzatu da.
-
Lehen Hezkuntza eta Bigarren Hezkuntzan “konpetentzia digitalen” sarrera bultzatu egiten da curriculumean, bai kurtso zein ikasgai guztietan.
IKTen ibilbidea Espainiako eskoletan puntu hauen arabera defini genezake:
-
Diskurtso ofizial batean sartzen ari gara, non geletako paperezko testu liburuak desagertzen ari diren plataforma digitalengatik ordezkatuak izateko.
Fenomeno honi “motxila digitala” deitua izan zaio bai Autonomi Erkidegoetan, zein Hezkuntza Ministerioan, eta hau defendatzeko argudio nagusiak alde batetik ekonomikoak dira, administrazio publikoko gastuak gutxitzen baitira (izan ere materiak digitala, material inprimatua baino merkeagoa da), zein pedagogikoa, izan ere kontzeptu hauek ikasleen garapenari lagunduko diote konpetentzia digitalei dagokienez. -
Beste alor batetik joz, tableten sarreraren defentsa da, ordenagailu txikien edo mahai ordenagailuen sarreraren ordez. Honen argudio garrantzitsuenak, teknologia berritzaileen erabileran interesa eta baliabide mugikorren (kablerik gabeak) erabilera bultzatzea da.
-
Arbel digitalaren erabilera sustatzen da gela eta zentroetan.
-
Autonomi Erkidego batzuetan BYOD (Bring Your Own Device) erabiltzen da, no ikasle edo irakasleek haien baliabide digital propioak eramaten dituzten gelara.
-
Orokorrean ikusten den beste kontzeptu bat “gela birtualak” dira (Moodle) non eskolako informazioa (gelan egindakoa, lanen entregak, etab.) bertan eskuragarri dauden.